از دست نوشته های بچگی یک فیلسوف کوچک !
مدح کپلان
اشــكــم انـدر دل حـيـاتـی ديـگر است خـرپــول لـاغـر فـقيری بـی زر است
فـــيــل آفــريـــقــــای ده تــنی همی بی شكم كوچك و نازك چون پر است
هر كه انباشــت و نــخـورد برای بعد اومخش خالی وپوك است،اوخراست
آن تــنبــل نـاراضــی از آن دنـبــه ها گــر رژيـم گـيــرد همـانـا لاغـر است
هر كپل كه خورد و خورد و چاق شد مــجـسمه اش همـی از مـرمـر است
هر كه ثابت كرد خوب اسـت لـاغـری او ســوادش نــــم كشيده و تر است
هــــر كــه نـشـناخـته همی همبرگری اوهمی خنگ است وكـوراست و كراست
گـــــر بــه ســكــو بگذارنـــد آدمـــان جــايــگـــــاه تـپــلــان بـرتـــــر است
ور بـــگــــردی دنــبــال لـــاغــــــران آن بالــــا نــگـرد ، جايش آخر است
بــــهــتــرين جـــای بـدن بـاشـد شـكم نه دست است ونه پا و نه سر است
هـــــر كــه بـــا ما تــپـلـان در افــتــاد آخـر و عــاقـبـت نــدارد و شرّ است
هركه گوشت وچربی دراشكم نريخت هم خراست وهم صدايش عرعراست
تــپـــل هـــر جــايــی بــاشـد نـازنـين لــپــش بكــِشـنـد چـون جیگر است
(پی نوشت : این مال زمانی بود که چاق بودن افتخار داشت !)
------------------------------------------------------------------------------------------------
معلم
مـعــلـّم چــو شـمـع بــود در آن قــديـم هم اكنون چولامپ دويست ولت،اين گفت حكیم
كـه قـبـلـاً بـا يـك شـعـلـه روشــن بــود ولــی حـــال دويــــســــت ولــــت را بــربـــود
مـــعــــلّـــم گــــر كــــه بـــاشــــد پــاك بــبــايــد كــه ريــزد بـــر خــويـش سر خــاك
دبـيـر گـر بـگـيـرد خـصـوصـی كـلـاس نــبـاشـــد انــدر گــيــتــی دگـــر آس و پـــاس
درسـت ، شـهـريـه مـی گـيرنـد فراوان مــدرســه مـی خــورد مــعـلـّم چـه بـه تـاوان
پـس مـعـلـّمـان شـونـد هـمـچـو ديــوان مـــعـــلـــّم كــجـــا و انـــصـــاف و وجــــدان
تــشــنــه بــه پــولـنـد ايـن گــرانـمـايـه بــه دنـــبــالــشــنــد نــشــودش كــم ســايــه
معلّم دفاعـی اكـلـيـل سرنج سـاز گـردد آمــوزگــار ديــنـی از آيــيـن خـود بـر گـردد
بــه وقــت امـتـحــان دريــغ از ارفــاق ز پـاچـه خواری رسيم به گـاز گـرفتن ساق
به پرسش به خصوصی شوند بی گناه به صــورت شـيـطـان هــسـت نــقـاب مــاه
پـــس بــاز كــنــم حــرفــم خـــلـاصـــه بــا قــلــم نــی ، جــوهــر و كــاغــذ گـلـاسه
{ذات پـلشـت معلّم نـه از ره كيـن است اقـــتـــضــــای دبـــيــــريــــش ايـــن اســـت}
(پی نوشت : این شعر نزدیک بود توسط بچه های بی مرام به معلم ریاضی گزارش شود !)
------------------------------------------------------------------------------------------------
وداع با شعر
افـسـرده گـشـتم من بسی زين ابيات شـاعِـرَسـتـَم يـا خـسی در ميقات
گرچه خود راضی شدم زين افتضاح حــال ديـگــران زدم بـر هـم و آه
پـس مــگر آزار دارم يــا مــــــرض بنده خود كردم از اين اشعار حـز
ايـــن اشــعـار نــه بـرای گفتن است بلكه در حمام برای خواندن است
زنــم صـابـون پـر كـف بـه رو لـيف ز بوی بدنم آه ، پــيــف و پــيــف
پس كنم اين حرف ها را من خلاصه با قلم نی ، جوهر و كاغذ گـلاسـه
چـون بـگـويـد شـعـر هـر پـير و گداء من نگويـم ديــگر و آخـــر وداع
(پی نوشت : این شعر مال زمانی بود که می خواستم شعر را ترک کنم !)
جشن تکلیف
جـشـن تـكـلـيـف است خويشتـن پاك كن پـــيـــكـــر اهــريـمـنـان بـر خـاك كن
چــون شـــدی بـــالــغ چـشـمـان تـو باز نفس خويشتن از هم اكنون پاك ساز
نــمــاز شــد،واجـب،بـرت از ايـن زمـان كـنــد عــبــادت هــر دل پـيری جوان
چـــون اذان شـــــد بـــرخـيـز بـه نـمــاز بـــر ســـر سـجّـاده كـــن راز و نيــاز
پـــس در آن وقـت روح خـود پـرواز ده ســفــــره ی دل پــيــش ايــزد بـاز نِه
و خــــدا را گــــــو سـپـاس از كـامـلــی هـم در جــسـم و هـمـچـنيـن در عاقلی
بــه يــــاری مـــردم نـــــيــز شــتـــــاب كــه كـاری نـبـاشـد از ايـن بـيش ناب
اعمالت مقبول است پس كردارت نيك كن با دلی پاك خود را به ايزد نزديك كن
(پی نوشت : این شعر برای جشن تکلیف سروده شد ولی با آهنگ مارش عزا پخش شد !)
------------------------------------------------------------------------------------------------
گنج
يـــك نــفـــر بــر سر كــوه «فــلـان» گنجـی بيافت از ســر گـنـج گـرانش چـه خـيال ها كه نبافت
او هـر جـــا كــه تـوانـست شــور خود را جار زد گنج خويش را نقد نمود و پول خود را بار زد
او ز خوشحالی به دشـت و جنگل و شهر دويــد بس دويد و بس دويد،رفت و به ملايی رسـيد
مـــلّـــا بــــس بــود نـــــــــــامــــرد و خــبــيــــث در پــــــی پـــــــول حــرام و كاسـه لـيـس
در پـــی قــاپــيــدن پـــــــول آن شــخــص افـتــاد كُنَدَش بد بخت و پولش را دهد مفـت بـر باد
اين چنين رفت به پيشـش اين چنين بلغــور كـرد آن چنان چرب زبان چشم بصيرت كـور كرد
پــــس طـــلـــبّ پــــــــول كــرد بــه صـــد بهانـه از ثــوابــش ، او بـــگفت هــــزار تـــرانــــه
كـــه بــده حــــقّ الــنــاس ، خــمــس و زكـــات پــــــــــول ويــــزا ، حــقّ نـفـت و مـالـيــات
كُــــمـســيـــون ، رشــــــوه و مـــــژدگــــانــــی حـــفــــــاظــــت از آثـــــــــار بــاســتــانــی
پـــول از دسـت طـرف در جـيـب مـلــّا شد فرود مــلّا نـيـز پــول را بـه جـيب خويشتن افزود
پس درآخرشخص شمرد وپس بديد چيزی نماند انـدكـی فـكــر نـمـود و سـر خـود را خـارانــد
پـس بـگـفتـش پــول نماند هـيچ ، كــو كـبــاب؟ پـــس بــگــفــت ، مـلّا عـوض ، بردی ثواب!
گــفــت ، پــــس ، پـــس ده آن گـنـج گـــــــران تـــــا گـــذارم بــــــر هــمــــان كــوه فـــلــان!
(پی نوشت : مال آغاز جریان سیاسی است !)
------------------------------------------------------------------------------------------------
دقایقی در عالم هپروت
دقـــــــــــــايقی در عـالـــــم هپروت می بريمت اونجا ما به سـه ســوت
جـــايـــی كـــه دنــيـــا خـيـــالـه .... چاره ی پـرواز فقط دوتا بالــــه....
جـايـی كه مردم با هم دشمن نيستن تــمــام عِـشـــق ها پـاكَـن و بيستَن
جـــايـــی كـــه عـدالت مـال همه س پـولـداريـا هـمه شون يــه شبه س
جـــايـــی كـــه وســط خـيــابـونـــــا مــيــــذارن چــــراغ راهــــــنمــــــا
جايی كه هيچ چيز پوشالی نيست دلــــــــــای آدمـــــا خـالـــی نيــــست
جـايـی كه يه چيزی مياد و عين باد غـم هارو با خودش مـی بره از يـاد
جـــايــی كــــه آسـمـــــون آبــــــيه داد بــــزن، آخــــه كــــی بــه كـــيهِ
جـــايــی كـــه همه شادن و خندون با هم می خندن ، نه به، خودشـون
جـــايـی كه هر روحی پاك و سفيده شـيـطـون جـلـدت ديـگـه خـوابـيـده
پــس بـيـا بـديـم دست به دست هم نگیــریم بــه بـــغــــل، زانــوی غــم
كــــــابـوس هـــامـونـو داد بـزنيم رازهامـــونــــو فــــرياد بـزنــــــيـم
بــيــايــن بـريــم بــه اون عـــــالم بـــــا بار عـشـق ، با لـبخند، بـا هم
(پی نوشت : این شعر آهنگ خاصی دارد که نمی توان با تایپ گفت ! فقط بدانید خیلی قشنگ است !)
------------------------------------------------------------------------------------------------
در وصف خود !
بــنــد تـنــبــان سرايــم فـی الـْكل شعر سرايـم و نـويـســم عـيـن گــل
سعـدی و حـافـظ به پيشم باختند شــعـر بـوســيـده ، لـنـگ انـداخـتند
مـعـروفـم لـيـك در صـدر نـيـستم شـعـر هـــجـده ، بـند تـنبـان بيستم
در طــفــولـيــّت شــاعـر بوده ام مــن قـديــمــیُّ و مــعــاصر بوده ام
پـر طرفدار بوده اند شعرهای من لـــيــك پــاره ايــن كـش تـنـبان من
بنده چنـدی را بـه شعـر پرداختم شد ضايع ، بنده بــاز هــم بـاخـتــم
چون نبودش قافيـه در دسـترس بانگ زدم مــادر بـه داد مـن بـرس
چـون كـه مـادر آمـد و كــم آورد داد خــود را بــر ســر مــــن آورد
ای تو كه شاعر نبودی ، نيستی شعر هجده؟ تو كه صفر هم نيستی
يـا مـرو و شعـر مگو در اردبيل يـا بنـا كـن خـانـه ای در خورد بيل
بــيــل نبودش منـظورم پيـل بود قـاشـق نـبود و نـان ما كج بيل بود
پـس نـدا آمـد كـه شـاعر نيستی شعر صفر و ضايـع كردن بـيـستی!
(پی نوشت : جزء اولین شعر های من ! می خواستم برای گل آقا بفرستم تا در آن عضو شوم !)
------------------------------------------------------------------------------------------------
در وصف شکم
دوش وقت شكم از ضعف نجاتم دادند وندر آن جيگر كي منوي كبابم دادند
نــوبــــت مــــا بــود آخــــر الــزمــان خــط خــطـــي شـد اعـصـاب و روان
كــه دگـر گـشـنگي و ضعـف نـتـوان پير شــدم اگــر كه بــودم من جــوان
غــــذا نـــدادنــد و گـــفـــتـــنـــد دَرَك داد مـــن كـــر كـــرد گـــوش فــلـــك
دادنـــد و گـــفـــتـــنـــد بـادت حــرام شـكـم بـهـم گـفـت بـخـور نـوش جام
خــوردم و خـــوردم آروغ بـــــه در بــــعـــــد در آمــــد جــــــان پــــــدر
اشــكـم ايـنـجـانــب كـرد كـلــي بــاد داد زدم ، داد زدم ، زدم داد
درد پــيـچـانـد مـعـده ي مـذكـور را وعــده ي بــعــد اشــتــهــاي كور را
پــس هـمـاندم خــوردم ســوگـنــد بــزنــنــد بـه كـــل خـــوراكـي هـا گند
پـس نـدا آمـد كـه ول كـن تـو بخور كــار بــنــداز شــكــمــو عين موتور
گـر شـدي تـوپ درك گــردن مـــن پــهــن مــي كـنـم تــو را وردنـه مـن
(پی نوشت : شعری برای لرزاندن تن مولانا در گور ! باز هم مال زمان چاقی !)
------------------------------------------------------------------------------------------------
کارنامه
ـ قــســم بـــه پــيــر و پــيــغــمـبر نــگـــرفــتــم از بـيـسـت كـمـتر
جـون هـر كـي كـه دوســت داري بـگـيـر يـك دوچـرخه ي كاري
ـ قــســـم بــه صـفــر كـارنـامــت گـرفتـي نمره هاي چرت و پرت
تـو كـه ايـن هـمـه صــفــر داري مي خواي يك دوچرخه ي كاري
هش وپيشت و كيش ، دقانقاريا * جــــوونــــك خـــنــگــــول مــــا
درس نـــخـــونـــدي تـــو چـــرا بــــــــردي آبــــــــرو مـــــــا را
ـ بــابــا در عــيــد جـايـي نـرفتم بـه جـز مـدرسـه و خـانه نرفتم
از بس نشستـم و درس خـونـدم رشــد نـكـردم هـيـچ ، آب رفـتـم
دوچــرخـمـو تـو عـيـد نـو بردن تــو بـازار سـياه پولشو خوردن
جـون هـر كـي كـه دوسـت داري دوچـرخــه كــه نــــه يــك گـاري
* نام يك بيماري
(پی نوشت : با آهنگ یکی از سرود های جمهوری اسلامی خوانده شود ! اولین شعر طنز من !)
------------------------------------------------------------------------------------------------
دفاعیه ی شاعران
در جهان هـر كـس كـه دارد نـان مفـت مـي تـوان شـعـرهـاي خـوب گـفـت
اي فـلان آن كـس كـه اين بيت را گفت آبــرومــان الـكـي رو بــيـدورفـــت
مــن نـدانـم ، شـاعـري گـر جـرم است هـيـكل شاعـرمـنـش بـد فـرم اسـت
پس چرا گويند كه شعر كه كار نيست شاعـر را هـيچ بند و بـار نـيـسـت
نـه حــرام خـواريــم نــه مـفـــت نــان شـعــر بـوَد جـاري بـر ايـن زبــان
يــك شـعــر گـويـيـم در آن وصـفـتـان چشم چپل ، نا مرد ، شل و آويزان
بـا مـا جـمـاعـت در نـيـفـتـيد خلاصـه دشـمـن مـا كـلّه ي پـر موش تاسه
پـــس دگـــر شـــعــــر گــويــيــم آزاد بـر موانـع راهـمــان نــفـريـن بـاد
بــر عــلـيـه دشـمــنــان هـم شـورش بعـد خـراب ، آخـر گور به گورش
نـكـتـه ايـن اسـت كـه آن شـاعـر كـه بيت اوّل گفـت ، تـرشـيـش سـركـه*
خـود مگـر شاعـر نبود شعـر نگـفت پـس خـود دارد كـلهم كل نان مفت
* ترشيش سركه يك ناسزاست چو ترشيش سركه بود ، خود باد هواست
(پی نوشت : بدون شرح !)
------------------------------------------------------------------------------------------------
رستم و سهراب
يـه بـار در جـنــگ ايــران ، تــوران ديــــد هـر مـگـس كـه بـيـامـد ، فقط طوفان ديد
رســـتـــم ، ســــهــــــراب و زال ديـــــــــــد افـــراســيــاب و ســيـمـرغ بـي بـال ديــد
سهراب گفت مي زنمت بر زمين اي پهلوان گفت جوجه برو شير خورو شيرين بيان
گـفـت پـيـرمـرد جـلـف جـاي بابايم هـسـتـي قـطـر بـازويـم بـبـيـن ، تو حريفم نيستي
چــشـــم رسـتـم نـاگـه بـيـفـتـاد بـه بازوبـنـد بـگـفـت خـودتـي در بـيار اونو خالي بند
بـــعــــد قـــطــــر بــــازو بــــنـــمــا اي فـتـا گـفـت چـشم پيشت، بي چاره شدم اوستا
ديــــد رســتــم بــــازوبـــنــــد آشــنــاســـت قـيـافـه اش مـثـل كـتـك خـورده هــاســت
بـگـفـتـش كـه اي پـهـلـوان تـو پـسـر مـني بــگــفـت پــس چــرا تــو سـبـيـلـم كـنـي
بــگــفـت رو پـدر دســـت كـنـي تــو بـلـنــد بــگــفــت افــراســيــاب گــمــراهــم كـند
بگــفت خـرخـرش مي جُــوَم مرد نـامرد را غــلــط كــرده او هـــر چـــه كــه كـرد را
يـــــه تــيــپـــايــي بــزْنــم او را بـــا مــيــخ زايـــن درد كـــنـــد پـــرواز تــا مــريـــخ
بـــيـــا بـــهـــرويـــم خـــانـــه تـا بـا چـمـاغ كـــنـــم پــخ افـــراســـيـــاب را دمــــــاغ
(پی نوشت : تن فردوسی هم باید یک ویبره کوچولو برود !)
